Posted by: zawmyohtet123 | November 22, 2010

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေလာင္းကစား

ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြက ေလာင္းကစား ( အထူးသျဖင့္ ဖဲေပါ့) လုပ္တာကို လံုး၀မၾကိဳက္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖဲ ရိုက္ရတာကို လံုး၀ၾကိဳက္သည္ ။

ကၽြန္ေတာ့္အသက္ 8 နွစ္၊ ရြာက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ တတိယႏွစ္ကိုတက္ေနသည့္ အရြယ္ ။ ဂဏာန္းသခ်္ာကို ေပါင္းလိုက္နႈတ္လိုက္နဲ႕   ကၽြမ္းက်င္စြာ ကစားတတ္ေနေပါ့ ။ ဒီေတာ့ လက္ေတြ႕  ဆင္းသည့္သေဘာ ျဖင့္ ဖဲခ်ပ္မ်ားျဖင့္ ေပါင္းႏႈတ္ လုပ္ၾကည့္သည္ …။

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမွာ ေက်ာင္းသြားစရာမလိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အားေနသည္ ။က်က္စရာစာလည္းမရွိ ။  စာက်က္ရန္လည္း မလို ။( စာဆိုတာေက်ာင္းတက္မွ က်က္ရသည္ ဟု ထိုစဥ္က အစြဲရွိခဲ့ေလသည္ ။) တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဘာအျပိဳင္အဆိုင္မွလည္းမရွိ ။ ေရွ႕ကိုလည္းေမွ်ာ္မျမင္တတ္ ။ လူၾကီးေတြဆိုတာက လည္း စာတတ္ေအာင္သင္ၾက ၊ စာတတ္မွ ငါတို႕လိုမျဖစ္မွာဟဲ့ ေလာက္သာ ဆိုဆံုးမတတ္သည္ ။ စာတတ္ရင္ဘာျဖစ္မယ္ေတာ့သူတို႕မသိပါ ။ ေက်ာင္းအားရက္မွာ စာေတြကို ျပန္ဖတ္ဖို႕  ၊ လာမယ့္ နွစ္အတြက္ စာေတြကို ၾကိဳ ဖတ္ၾကည့္ထားဖို႕ ….အဂၤလိပ္စာကို ေလ့လာေနဖို႕ ဆိုတာ တိုက္တြန္းဖို႕ေ၀းစြ ။အေတြးထဲမွာေတာင္ ရွိဟန္မတူ ။  က်ဴရွင္ဆိုတာလည္းမရွိ ၊ ရွိမွန္းလည္းမသိခဲ့ ပါ ( ရြာတုန္းကေပါ့) ။ ဒီေတာ့ ေႏြရာသီဆိုတာ အအားၾကီးအားၾကသည့္ အခ်ိန္ ပါ ။

မနက္ခင္း အိမ္အလုပ္ လုပ္စရာရွိတာ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးရသည္။

ေန႕လယ္ခင္း အခိ်န္ ထမင္းစားျပီးတာနဲ႕ ႕     ရြာကလူငယ္လူရြယ္ေတြ  ရြာ့အေရွ႕ဘက္ သရက္ေတာထဲကို အလ်ိဳ လ်ိဳသြားၾကတယ္။အၾကီးဆံုးသရက္ပင္ၾကီးရဲ႕ေအာက္က ေျမၾကီးေပၚမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေတြ ၀ိုင္းအံုျပီး ထုိင္ေနၾကတာကေတာ့ တစ္ျခားမဟုတ္ …..လူငယ္ဖဲ၀ိုင္းတည္း ။ 21 ေပါက္ ကစားနည္းကို ကစားၾကတာပါ ။ ေလာင္းေၾကးကေတာ့ တစ္က်ပ္တန္မွသည္ 5 က်ပ္ထိ ထိုးခြင့္ရွိသည္ ။

သရက္ပင္ၾကိးရဲ႕ အရိပ္အာ၀ါသကလည္း ေကာင္းပါဘိ ။ ရြာ ရဲ႕   အဲယားကြန္းလို႕ေတာင္ တင္စားရမလို ။

ဖဲ၀ိုင္းက လူ 6ေယာက္၀ိုင္း ဆိုေပမင့္ ေနာက္ကေန၀ိုင္းအံုၾကည့္ၾကသည္က ထိုထက္ 2 ဆ ဆိုေတာ့၊  ၾကာေတာ့ အဲယားကြန္းလည္း မခံႏိုင္ ။ ပူအိုက္လာရသည္ ။ ေခၽြးသံတရဲရဲ ျဖစ္လာသည္ ။ သည္ ၾကားထဲ ဖုန္မႈန္႕နံ နဲ႕   ေရာျပီး ျငီးစိစိ ေအာက္သက္သက္ အနံ႕  နံလာသည္ ။တစ္ခါတစ္ရံ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမ်ား ထသြားရင္ သူ႕   ၀ိုင္း လူဦးမွာ ဆိုး၍ထင့္ ေနရာမွာပင္ ေလလည္လြတ္သည့္ အနံ႕    ……အို အနံ႕ ေပါင္းစံု ကို ၾကံ႕ ၾကံ႕ ခံ အန္တု ၾကသည္ ။ဘယ္ေလာက္ပင္ ဖုန္နံ႕   ေခၽြးနံ႕ ႕ နံ ေစကာမႈ ၊  ဖဲအေပၚမွာထားရွိၾကသည့္ ခ်စ္ခ်င္းတရားကိုေတာ့ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မလြန္ဆန္ႏိုင္ၾက ။ေပကပ္၍သာထိုင္ၾကသည္ ။

သည္လို ႏွင့္ သူကစားတာ ထုိင္ၾကည့္ ….ထုိင္ၾကည့္ အဆင့္မွသည္….၀င္ထိုင္အဆင့္သို႕ တမဟုတ္ခ်င္း ေရာက္သည္ ။ ေနာက္ တစ္ရက္ေနေတာ့ ကၽြမ္းက်င္အဆင့္ ေရာက္သည္ ။ ကၽြမ္း က်င္အဆင့္ ဆိုတာက  ေပါင္းတတ္နႈတ္တတ္ကို ဆိုလိုသည္မဟုတ္…လိမ္တတ္ေကာက္တတ္ ၊ ဟန္ အမႈအရာလုပ္တတ္သည့္ အဆင့္ကို ဆိုလိုသည္  ။

ကၽြန္ေတာ္က အစြဲ အလမ္းၾကီးသည္ ။ ဖဲ ကုိ မွ မဟုတ္ ပန္းခ်ီ ကို ရူးတုန္းကလည္း အရူးအမူး၊ ဒါ့အျပင္ ကဗ်ာစပ္ျခင္း ၊ စာေရးျခင္း ၊ စတာေတြ မွာ စြဲမိျပီဆိုက ေတာ္ေတာ္ျဖတ္မရ ။ေက်ာင္းစာ ရွိေသးတယ္ဆိုတာကို အမွတ္မရေတာ့ သည္အထိ ။ ကၽြန္ေတ့ာ္ အေဖဘက္က အမ်ိဳးေတာ္သူ ဦ းေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ တူသည္ ဟု အေမကေျပာျပသည္ ။ထို သူက ဖဲကို အင္မတန္၀ါသနာထံုသည္ ။ နယ္တကာ ရြာတကာလွည့္ ရိုက္သည္ ။ ဖဲ၀ိုင္း ထိုင္ရျပီဆိုပါက မနက္ ခင္းက စထုိ္င္ရင္ ေနာက္ေန႕ မနက္ထိ ထိုင္နိုင္သည္ ။ ေသးေပါက္ေတာင္မထဟု ေျပာ စမွတ္ရွိသည္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ေတြ ေန႕လည္ေရာက္ရင္ သရက္ပင္ၾကီးေအာက္ အျမဲရွိၾကသည္ ။ ပိုက္စံျပတ္လ်င္ အိမ္က ထန္းလ်က္ေတာင္းထဲက ထန္းလ်က္ခဲ (လက္နဲ႕ ) နွစ္ကုပ္သ ံုးစာကုပ္ေလာက္ကို ခါးပံုစာ ထဲ ထည့္ ယူသြားသည္ ။ ျပီး ဆိုင္မွာ ၀င္ ၍ ထန္းလ်က္ေရာင္းသည္ ။ ရသည့္ ပိုက္ဆံအားလံုးကို ဖဲ၀ိုင္းမွာ ဦးသံုးၾကိမ္ခ် ကန္ေတာ့ျပီး မွ ျပန္သည္ ။ ရံႈးသည့္အခါ ရွိသလို ၊ နုိင္သည့္ အခါလည္း ရွိပါသည္ ။ ရံႈး သည့္ အၾကိမ္က ဆယ္ေလးတစ္ေလး သာသည္ ဟုထင္ပါသည္ ။ မည္သို႕ပင္ ရံႈးေစကာမႈ …ကၽြန္ုပ္ကား ဇနက ဇြဲ မ်ိဳးကို  ပိုင္ထားသူ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ …. ထန္းလ်က္တစ္ေတာင္း လံုး ကုန္သြားလည္း     ခိုးေရာင္းသည့္အမႈ ကုိ ေတာ့ လစ္ဟင္း လိမ့္မည္မဟုတ္ေခ် ။ ကၽြန္ုပ္ ဇြဲေကာင္းေနသည္ ကို အိမ္က မသိမဟုတ္ ၊ ပို မဆိုးေသးလို႕သာ အသာ လြတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္ ။

ၾကာလာေတာ့ ဖဲကစားရတာ ေန႕ခင္းနဲ႕တင္ အားမရေတာ့ ၊ အခ်ိန္မေလာက္ေတာ့ ၊ ။ ညဘက္ကို ပါ အခ်ိန္ပိုင္း၀င္ ကစားလာသည္။လျပည့္ ညနွင့္ လထိန္ထိန္သာသည့္ ညမ်ား ဆိုရင္ ထခုန္မိမတတ္၀မ္းသာသည္ ။ ( ကၽြန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္ ။ထိုအေပ်ာ္သည္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေအာင္တုန္းက ေပ်ာ္သည့္ အေပ်ာ္ေအာက္မေလ်ာ့သည့္ အေပ်ာ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့သည္။ ) လရဲ႕ အလင္းေရာင္ ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ေတာေဒသအတြက္ အားေကာင္းသည့္ မာက်ဴရီမီး…။

ေန႕ခင္းလည္းဖဲ    ညလည္းဖဲ ဆိုေတာ့ အေဖလုပ္သူက သတိေပးသည္။ ညည ဖဲမကစားနဲ႕    အမိန္႕ထုတ္သည္ ။ မရ ၊ ကစားျမဲ။ ေျပာင္ကစားလို႕မရေတာ့ လူမသိေအာင္ကစားၾကသည္ ။

တစ္ညေတာ့ ရြာ၏အေရွ႕ဘက္ ယာခင္းျပင္ၾကီးထဲတြင္ ဖဲ၀ိုင္းေထာင္သည္  ။ လၾကီးကလည္း သာလွ ပါဘိေတာင္း ။ လူ ငယ္ 6 ေယာက္ ။ယာခင္းထဲတြင္ ပဲစဥး္ငံုရိုး ေတြကို စုျပီးပံုးထားသည့္ အပံု ၾကီး 3 ပံု 4 ပံုေလာက္ရွိသည္ ။ ထိုပဲစဥ္းငံုပံုၾကိးကိုအကာအကြယ္ယူ၍ 6 ေယာက္သား တုးိညင္းစြား ဖဲကစားေနၾကသည္ ။

ဖဲကလည္း အထူးကစားလို႕ေကာင္းေနသည္ ။ ေတာ္ေတာ္လည္း နုိင္ေနသည္။  တစ္နာရီး ျပီး တစ္နာရီ ကုန္သြားသည္ ။ လကလညး္ တျဖည္းျဖည္း တက္လာသည္ ။ အလင္းေရာင္က ပိုလို႕ၾကည္ေတာက္လာသည္ ။ ရြာဗြီဒီယို ရံုကလည္း ဇာတ္ကားေၾကျငာေနျပီ ။ လူသိမွာ စိုး၍ အသံကို ၾကားရရံုမွ်သာ ခပ္အုပ္အုပ္ ေျပာၾကသည္။

တိတ္ဆိတ္ေသာ ည၀ယ္ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနသည့္ လေရာင္ေဖြးေဖြးေအာက္မွာ တရိပ္ရိပ္လႈပ္ရွားေနသည့္ လူ 6ေယာက္ ကား လေရာင္ေအာက္၀ယ္ အေဖြးသား ..။ အားလံုး က စ်ာန္၀င္ေနၾကသည္ ။ အခ်ိန္လင့္လို႕လင့္မွန္းပင္မသိလုိက္ၾက ။ ခဏေနေတာ့ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္မိသလို …ဘာလိုလို ။ အို နားၾကားလြဲတာေနမွာပါေလ ဆိုျပီး လက္ထဲက  ဖဲခ်ပ္ကို ဇိမ္နဲ႕    တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပြတ္ရွပ္ၾကည့္ေနသည္ ။ ဖဲက အပြင့္ၾကီးသည္ ။ ေပ်ာ္သြားသည္ ။  ကဲ မင္း ထပ္ယူဦးမွာလား …ေတာ္ျပီလား ဟု စကားမွမဆံုးေသး

ေဟ့ေကာင္ေတြ ….ဘာလုပ္ေနတာတုန္း လို႕ေမးေနတာ ဆိုျပီ း ပဲစဥ္းငံုရိုးပံုအကြယ္မွ ဘြားခနဲေပၚလာသည့္ လူရိပ္တစ္ခု ။ အားလံုးေငးေၾကာင္ကုန္ၾကသည္ ။ ၀ုန္းခနဲထခုန္ကာ ႏြားလားတစ္ေကာင္ ၏ အလ်င္နႈန္းျဖင့္ ထယ္ေရးနယ္ထားသည့္  ယာ ခင္းထဲမွာ ဥိးတည္ရာ သို႕    အားကုန္သုတ္ေျပးသည္ ။ ဖင္ခုထိုင္ထားသည့္ ဖိနပ္ကို ပင္ မယူႏုိင္ ။ လက္ထဲ ကိုင္းထားသည့္ ပိုက္ဆံေလး 10 ေလာက္ကို လက္ထဲတြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္စုပ္ကာ ေျပးရသည္ ။ ထိုသူက ( မေျပာမဆိုေတာ့မဟုတ္) ေျပာေျပာဆိုဆို ပင္ လက္ထဲမွာ ကိုင္လာသည္ ့ ပဲစဥ္းငံုရိုး ျဖင့္ ရႊမ္းရႊမ္းျမည္ေအာင္ ရိုက္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးက ေကာင္တစ္ေယာက္ေက်ာကုန္းကို ထိသည္ ။ အမေလး ေၾကာက္ပါျပီဗ် ဟု ေအာ္သံ လုိ လို  ၊ ေတာင္းပန္သံလို လို အသံခပ္ယဲ့ယဲ့ကို ၾကားလိုက္ရေလသည္ ..။ လိုက္ရိုက္သည့္ ထိုလူၾကီးကို လည္း လွည့္ မၾကည့္နုိင္အား ။

တစ္ဧကသာသာက်ယ္သည့္ ထယ္ေရးနယ္ထားသည့္ လယ္ကြင္းထဲတြင္….ထိုသူအပါအ၀င္ 7 ေယာက္သာ း တ၀ုန္း၀ုန္း …။ တစ္ေယာက္ က ဖိနပ္တစ္ဖက္ ျပတ္သြားသည္ ။ အေရးထဲ ကၽြန္ေတာ့္ ခါး၀တ္ပုဆိုးက ေျပသြားသည္ ။ ၀တ္မေနနုိင္ ။ လယ္ပင္းကို စလြယ္သိုင္းကာ သုတ္ေခ်တင္ရသည္ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္မွဖေနွာင့္နွင့္ တင္ပါးတစ္သားတည္းက်ေအာင္ ဆိုသည့္ စကားကို အျပည့္ အ၀ သည္းေခ်ခိုက္ နားလည္သြားေတာ့သည္။

သည္လိုနဲ႕ ေခ်ဦးတည့္ ေျပးမိေျပးရာေျပးခဲ့ရာ က ယာခင္း က ဆံုးေခ်ျပီ ။ ေရွ႕မွာ က စည္းခတ္ထားသည့္ ဆူးျခံဳမ်ားသည္ရွိေတာ့သည္ ။ခက္ေခ်ျပီ။ ျပန္လွည့္ျပီးလာလမ္းအတိုင္း အေနာက္ေပါက္ကျပန္ေျပး မည္ဆိုပါကလည္း လြတ္လမ္းမျမင္ ။ ဘယ္သူမွလည္း ေနာက္ျပန္ေျပးမည့္ ပံုမေပၚ ။ အားလံုး ခပ္မိုက္မိုက္ေတြခ်ည္းမို႕   ။  အားလံုးဆူးရိုးကို ခုန္ေက်ာ္ၾကသည္ ။ လႊားခနဲ ..လႊားခနဲ ။  တစ္ေယာက္ေသာသူ သာ ပုဆိုးနဲ႕   ဆူးခက္တစ္ခုနဲ႕  ျငိျပီး လူေရာ ဆူးခတ္ၾကီးေရာပါ ၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္သြားတာ တစ္ခုပဲ ရွိသည္ ။ အားလံုး ေအာင္ျမင္ၾကသည္ ။ ထုိလူၾကီးမွာ မေက်ာ္နုိင္ ။ လာလမ္းအတို္င္း ျပန္လွည့္သြားသည္ ။  ေၾကာက္ဒူးေတြတုန္သည္ ။ ရင္ေတြလည္း လွပ္လွပ္လွပ္လွပ္ တုန္သည္ ။ ဒိလိုနဲ႕   ရြာထဲလမ္းအတိုင္းျပန္၀င္ၾကသည္ ။ ဗီြဒီယိုရံုကို တန္းသြားၾကသည္ ။ ဟို ေရာက္ေတာ့   ေရအရင္ေသာက္ရသည္ ။ ေၾကာက္စိတ္ကေတာ့ နည္းနည္းမွ ေလ်ာ့မသြားခဲ့ ။

ခဏေနမွ ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါတို႕ိကု ိ လုိက္ရိုက္တာ ဘယ္သူတုန္းဟ..ေမးၾကည့္မွ ။ ဦးရွင္း ေလကြာ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာက္ဒီဂရီ 10 မွ 100 ထိ ဆတိုးတက္ခဲ့ရေလသည္ ။ မတက္ခံႏုိင္ရိုးလားဗ်ာ.. .ဥိးရွင္းဆို တာ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ။ ခဏေနေတာ့ ဗြီဒီယို ရံုထဲ၀င္ထိုင္ၾကသည္ ။ ဇာတ္ကားသာဆံုးသြားသည္ ဘာျပသြားမွန္း မသိခဲ့ ။ အျဖစ္အပ်က္ကို ေတြးမိတိုင္းသာ ႏွစ္လံုးခုန္ျမန္တာသာ အဖတ္တင္ခဲ့သည္ ။ျပီ းအရြယ္နဲ႕မလိုက္  မိမ္ိ ေက်ာ္ခြ လာခဲ့ သည့္ ဆူးရိုးကို လည္း မ်က္စိထဲ က ျမင္ေယာင္ျပီး ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထေလသည္ ။

ဇာတ္ကားျပိးလို႕ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့….အိမ္ေပၚတက္ျပီး အဘၾကီးအေမၾကိးတို႕ ၾကား၀င္အိပ္လုိက္သည္ ။ ( ပံုမွန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က အေဖအေမတို႕နဲ႕ အိပ္သည္)။ မ်က္လံုးကို စံုမွတ္ျပီးအိပ္ဖို႕ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ….ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္ကို သာ မ်က္လံုးထဲျမင္ေယာင္ေနခဲ့သည္ ။ ေနာင္မလုပ္ေတာ့ဖို႕ကို လည္ းမိမိကိုမိမိ ဂတိေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ေပးမိခဲ့ေလသည္ ။အေတာ္ေလးၾကာမွ စဥ္းစားရင္း အိပ္ေမာၾကသြားေလသည္ ။ အိပ္မက္ထဲ့တြင္ေတာ့ နံနက္ခင္း မိုးမလင္းမီ  သူမ်ားေတြမထခင္ အခ်ိန္မွာ ယာခင္းထဲတစ္ေခါက္ျပန္ သြားျပီး က်န္ေနခဲ့သည့္ ပိုက္ဆံတစ္ခ်ိဳ႕ကို လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ့ေလသည္……………….. ။


Responses

  1. ေလာေလာဆယ္ မလုပ္တတ္ေသးတဲ့အထဲမွာ ဖဲရိုက္တာရွိေသးတယ္။
    တတ္ထားတယ္ဆိုရံုေလးေတာ့ လုပ္တတ္ခ်င္တယ္။
    အခုေတာ့ တားေရာ့ ကဒ္ကိုေတာင္ ကဒ္မခ်ိဳးတတ္ေသးဘူး။

    ဒါနဲ႔
    ငါ့ေမာင္…အခုေရာ မင္းကစားေသးလား။ အခုအခ်ိန္ကစားရင္ေတာ့ အတီးခံရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
    စာေတြ ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဒီထက္ပိုဖတ္လို႔ေကာင္းတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တက္လာမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္ကြာ။
    ႀကိဳးစားထား။ ။။။။။

    • အခု ကစားရင္ အတီး ခံရမွာ မဟုတ္မွန္း သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့အစ္မရာ …။ ခက္တာက ခု ကစားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ပါဘူး…။ မကစားတာၾကာေတာ့ ေပၚကာ ေတာင္ မေဒါင္းတတ္ေတာ့ဘူး…။

      အားေပးတဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္တယ္ အစ္မကို ။


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: